صدایمان را نمی شنوند
به مناسبت یكم ماه می روز جهانی كارگر

صدایمان را نمی شنوند

اول ماه می(یازدهم اردیبهشت ماه)ارج نهادن به یادمان کارگرانی است که سال ۱۸۸۶درشهرشیکاگو امریکا به دنبال احقاق حقوق اولیه خود پس از یک تظاهرات خیابانی به حبس محکوم و یا اعدام شدند.
به گزارش جلفابازار هفته کارگر و روزجهانی کارگر در ایران همانند دیگر کشورها با جشن و سرور همراه است اما عملکرد نادرست هشت سال دولت های نهم و دهم شرایط را به گونه ای برای نیروی کار رقم زده که هفته کارگر به غیر از تجلیل از مقام ارزشمند کارگران را نمی توان بدون توجه به موضوع معیشت کارگران،نیروهای تعدیل شده از کار و جوانان بیکار برگزار کرد.
معیشت دشوار کارگران و تعدیل نیروی کار از ویژگی های جامعه کار ایران است که نمود آن به دنبال سیاست های عوام فریبانه مهر ورزی اتفاق افتاده است. به واقع می توان گفت، مهر ورزی برای خودی های و عداوت برای مردم به ویژه کارگران.
آزاد سازی قیمت ها که از سال ۸۹ درکشور انجام شد قیمت کالاها و خدمات اجتماعی را به بالاترین حد خود افزایش داد و این درحالی بود که استخوان های نیروی کار در زیر این نابسامانی قیمت ها خرد شد که از جمله این خرد شدگان را می توان در خیل انبوه بی خانمان هایی که شب ها خیابان ها ماوای آنها است، دستفروشانی که در کنار پیاده روها بساط پهن کرده اند و یا در متروها کالای چینی می فروشند و کارگران ساده و یا ماهری که با بسته شدن کارخانه حتی نتوانسته اند حقوق ماه های پایانی خود را دریافت کنند و به دنبال افزایش هزینه های تولید و واردات بی رویه با تعطیلی بنگاه مواجه شدند و کار خود را از دست دادند،از جمله آسیب دیدگان اجتماعی هستند که قربانیان سیاست های فساد و رانتخواری سال های گذشته می باشند.

**دیگر بابا نان ندارد
تعدادی ازکارگران تعدیل شده در یکی از مراسم های هفته کارگر، تابلوی اعتراضی را با خود حمل می کردند که بر روی آن نوشته شده بود’دیگر بابا نان ندارد’. کارگرانی که چندین ماه است با درهای بسته کارخانه مواجه می باشند و شرمنده خانواده های خود.
بسته شدن در کارخانه ها در ماههای اخیر به دنبال فسادهایی است که در سال های گذشته انجام شده و تبعات آن هم اکنون خود را نشان می دهد.

**واردات بی رویه در دولت های نهم و دهم
یکی از دهها مسئله ای که ضربه جبران ناپذیری را به عرصه تولید در کشور وارد کرد طی هشت سال فعالیت دولت های نهم و دهم مسائل زیادی از بریز و بپاش های خواص، رانتخواری، فسادهای مالی و بی برنامگی های بی انتهایی زندگی مردم را با مشکلات بیشماری مواجه کرد.
براساس اعلام سازمان توسعه تجارت ایران در هشت سال فعالیت دولت های نهم و دهم اجناس چینی از جمله، ‌لوستر، چراغ و روشنایی، تلویزیون، LCD ، بادام زمینی، سیر، مجسمه، دستگاه ضبط و پخش، مایکروویو، گوشی تلفن همراه، ‌آجر، ماشین رختشویی، پارچه، کیف مدرسه، چمدان، ‌بلندگوی خودرو، ‌ساعت مچی (دیواری،‌ جیبی)، ‌لیوان،کره، لامپ کم مصرف، ‌قاشق و چنگال، پشم حلاجی شده، دستکش جراحی، سشوار، ‌عروسک، میکروفن، ‌باطری، بیل و کلنگ، ریش تراش، شانه، ‌زیپ، بخار برقی، تیغ، میخ، پونز، پیچ، ‌اسباب‌بازی، آهن ربا، زغال، شن و ماسه، عینک و عدسی، ‌پارچه، چادر، روسری، دستمال گردن، ‌ترازو،سیم خاردار، الکل، بازی‌های ویدئویی، کاغذ و مقوا، ‌چسب، سبوس، هدفون، آچار، آرد و سویا، ‌دستکش، شیلنگ، جوراب، ‌کاشی، فرش، بلندگو، گاو صندوق،‌لاستیک و حصیر به کشور وارد شد.
واردات کالاهای مصرفی که میخی بر تابوت تولید در ایران زد.
همچنین براساس آماری دیگر حجم برخی اقلام به میزان ۸۳۰ تن مداد تراش و تیغه، ۲۴۷ تن مداد پاکن، ۷۸۰ تن میخ، میخ سرپهن و پونز،۷۸۰ کیلو رخت آویز چوبی، ۷۱۳ تن سیر، ۳۸۸ تن عدس، ۱۸۴ تن زرد چوبه،۴۸ تن نخود فرنگی،۱۶۰ تن قرقره و ماسوره،۱۶۰ کیلو خمیر بازی، یک تن انواع شمع، ۱۴ تن سنگ پا، ۱۶ تن واکس کفش، ۱۰ تن زیپ و ۳۵ تن سوزن دوزندگی به کشور وارد شد.
وهم اکنون پرسش این است که ۸۰۰ میلیارد دلار درآمدهای نفتی چه حاصلی برای مردم و به ویژه نیروی کار کشور داشت؟ متاسفانه این درآمدهای سرشار هیچ ثمری به جر معیشت سخت تر،گسترش بیکاری و اخراج از کار به دنبال تعطیلی کارخانه ها را برای کارگران و خانواده های آنان به همراه نداشت.
علی ربیعی در همایش کارگر امید به آینده و تامین اجتماعی با بیان اینکه انقلاب اسلامی، انقلاب پابرهنگان بود، افزود: سخن در هفته کارگر در مورد محرومانی است که به طور عام دیده نمی شوند؛ در صورتی که این موضوع را پیوسته به خود یادآوری نکنیم، محرومان در چرخه توسعه فراموش می شوند.
انقلابی که برای محرومان بود امروز پس از گذشت ۳۷سال باید پاسخگوی مطالبات صنفی کارگران باشد پاسخگوی آنانی باشد که هشت سال جنگ را تحمل کردند، سازندگی را بر عهده گرفتند و مصائب دولت های نهم و دهم را تحمل کردند.
کارگرانی که قربانیان فساد و رانتخواری هستند در حالیکه خاطیان به اموال مردم پاسخگوی آنان نیستند.
تردیدی نیست ،حتی اگر بخش اندکی از درآمدهای حاصل شده در گذشته صرف ایجاد اشتغال و تحرک بیشتر فعالیت های اقتصادی می شد امروز با چالش مهم بیکاری مواجه نبودیم.
یازدهم اردیبشهت سال ۹۵ فرصتی دیگر است برای شنیدن صدای کارگرانی که صدایشان در انبوه تلاطمات سیاسی شنیده نمی شود اما خواست های آنان واقعی است و دولت تدبیر و امید که برخاسته از رای اکثریت مردم است باید گام بلندی برای بهبود معیشت،راه اندازی چرخ کارخانه ها و اشتغال جدید بردارد تا یکم ماه می سال های آتی به جشنی برای همه کارگران بدل شود.

کپی رایت © 2019 جلفابازار. حقوق انتشار محفوظ است.